Een reflectie op de vele klachten in de zorg

Veel mensen klagen over slechte ervaringen in de zorg. Ieder mens kent er wel voorbeelden van; vanuit eigen ervaring of via mensen die dichtbij staan. We praten er graag over om te laten zien hoe slecht het gesteld is met onze gezondheidszorg. Wat echter niet helpt is de klacht stapelen op de berg klachten die er al is. Dan houden we het praten over in stand en daar gaat volgens mij alleen maar een negatief effect vanuit. Het enige dat echt helpt is dat jezelf op dat moment vanuit een gelijkwaardige houding bespreekbaar maakt wat jij nodig hebt om het goede zorg te laten zijn. Dus vragen waarom je niet de zorg krijgt die jouw effectief en wenselijk lijkt. En praten over wat het voor jou betekent om geholpen te worden op een manier die niet bij jou past.
Soms overkomt je zaken waarbij je achteraf pas realiseert wat er gebeurd is en dat je dat niet zo wilt. Dan kun je later alsnog je eigen ervaring bespreken met de persoon die jou die ervaring heeft bezorgd. Wil die persoon dat jij zijn/haar zorg zo ervaart? Wat maakt dat deze persoon niet gaat voor goede zorg voor de persoon die hij/zij behandeld? Als van dat bespreekbaar maken geen effect uit gaat, kun je binnen de organisatie kijken wie je hierover kunt aanspreken. Ten slotte kun je een klacht indienen. Maar het blijft zaak dat je zelf de verantwoordelijkheid neemt iets te doen met je ervaring en niet alleen blijft hangen in klagen.
Dichtbij je eigen ervaring blijven en deze bespreekbaar maken, is volgens mij de start die helpt de negatieve ervaringen in de zorg te verminderen. Dat geldt voor de zorgvrager, voor de zorgverlener en zelfs voor de vrijwilliger tot en met de Raad van Toezicht. Ik help dan ook graag betrokkenen in de zorg om hun verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen aandeel in de zorg. Vanuit de invalshoek ethiek vraag ik graag aan elke betrokkene: wat is jouw aandeel aan de zorg en kun je verantwoordelijkheid nemen voor jouw aandeel?